Monday, January 27, 2014

Prada-ng Ina Mo With Feelings

I was on my way to dinner with friends in the centre of Florence when I bumped into this gruesome sight.



A long queue of cabs carrying prominent personalities of the city. A black carpet that leads to the grand entrance of a brightly lit boutique, trampled upon by the fashionistas who just got out from Pitti Uomo fashion shows. The glitter and glamour of the socialites. And the fucking filthy rich bankers and politicians, and the goddamn mayor of the city.



It was opening night of Prada.

P*******A WITH FEELINGS.

Unang P*******A WITH FEELINGS- kasi bilang isang ganap na social-climbing-gate-crasher, I didn’t know that there was an event like this. Where were my partners in crime? How could we possibly miss the chance of wearing suit and shoes and gorge upon free food and booze?! Paano nangyari ito?! I looked around hoping that I might see some assistant-of-some-famous-bozo-or-a-powerful-dickhead friend of mine, baka sakali mahigit niya ako beyond the black ropes. No one around. I couldn’t barge into the entrance. I wasn’t even wearing my costume- an outfit with fake brands, hahaha! I resolved not to gate-crash here anymore. Besides, it’s a fashion event. “IT’S A F***ING FASHION EVENT T.G. YOU SIMPLY DON’T BELONG!” said my brain inside.



Pangalawang P*******A WITH FEELINGS- 2014 na at hindi pa rin makabawi ang economy ng Italy. 2015 will be slower. Naipako na lahat ang mga pangako ng Letta Government, hanggang ngayon hindi pa rin ipinapako ang prime minister. Why? A big f***ing why?! And why is Prada opening a store and swarmed by these filthy rich bitches and bastards, flamboyantly showing to the world how financially stable they are as their subordinates and slaves look on.



I was seething with anger. I got hold of one of the guns of the guards there and started shooting mercilessly all the guests of the store. I went up to the corner of the store where the manager was standing and poked out his eyes in front of Wanda Ferragamo. She screamed and suddenly fainted. Next was the mayor Matteo Renzi. I too a stiletto and drove the long heel of the shoe to his skull and smashed his head several times until the brain was sticking it. I was disgusted with it because it was a rotten one.

Of course, I was imagining things while I stared at Wanda Ferragamo and the mayor exchange pleasantries. I successfully murdered the whole gang of filthy rich f***ers in my mind. I was really hungry.

I walked away and went straight to the restaurant. I stuffed myself with food. The rich became more fabulous, we worked harder than usual and taxed by the government more than necessary, and the poor became poorer. And I was full. And everything was fine in Florence again.




‘T***INA THIS TALAGA!

Monday, January 20, 2014

Jessica Zafra Galore!

I gave up my plans of world domination when I read an article by Jessica Zafra many years ago. It was like seeing the divine hand’s writing on the wall. I recanted my own manifesto to chant my allegiance to Her Universal Potentate, and pledged to be her most humble and loyal minion.

My plans for my trip to the Philippines were primarily political (how to meddle in my relatives’ political agenda in the baranggay elections), historical (visit historical sites in Laguna and Manila), and also literary (hoard as many books by Filipino authors as possible).

Well, I have already told you about my observations on the baranggay elections. I haven’t written anything about my visit to historical sites and my “excursion” to Manila. Let’s talk about books.

I brought back to Italy I think 40 books. I searched for F. Sionil José, Bob Ong, and… last but not the least… Jessica Zafra’s books. I searched many bookstores (well, just the National Bookstores) for the copies of Zafra’s Twisted series, that are nearly out of print.

sa sahig talaga ilatag eh no?


For those of you who do not know Jessica Zafra, she’s one of the brightest minds of the country who chose to remain in the Philippines in order to counter the burgeoning stupidity in the Philippine government, Senate and House of Representatives, and in the Filipino society. She used to be a TV personality, a radio DJ, and a former manager of the Eraserheads (I guess this explains why I’m so crazy about her). But basically she’s a very gifted writer who commands an incredible following of geeky minions, sarcastic girls, and little gay boys. She is the ultimate diva in the publishing world!

from jerontravel.com


For more info, just go to Wikipedia.

My first book of the year? Twisted 3: Planet of the Twisted. Currently reading Twisted IV- The Twisted Menace.



Friday, January 17, 2014

Kapitan Sino, or The Book A Binay Wouldn’t Read, or That Book That Would Cure Us of Our Messiah-Complex Syndrome, or Ang Aklat ng Tunay na Bayani (Dahil Gusto Kong Haluan ng Taglish ang Review na Ito), or Whatever, Kapitan Sino

Bob Ong is a real genius. He writes simple stories and uses simple language but he conveys a very powerful and inspiring message that could move the masa, something that no literary genius of our country can do today.

Unlike Bob Ong, the problem with the literati of the Philippines is that they are merry, mellowed, stalwartly middle-class practitioners of the luxury of literature in the language of the privileged (quoting from Miguel Syjuco’s “Ilustrado”). Their books usually influence SOME people, and MOSTLY those who are in the most prestigious schools swarmed by rich, snobs and coños. Or even a Binay.

Kapitan Sino is the story of Rogelio, a young man who discovers his special powers and uses them to maintain peace and order in the town of Pelaez, and to save the citizens from all dangers. Kapitan Sino is one formidable hero, but unfortunately, when his beloved Tessa died because of a monster’s attack, he suddenly came to a point of apathy and lost all meaning in his job as Pelaez’s superhero. Soon, after a successful feat in saving (yet again) the people of Pelaez, the whole town went against him (really bizarre), and lost his good reputation. But it was only a question of time when he will redeem again his name and save once again the whole citizenry from another menace.



EHem… Taglish mode on (nose is profusely bleeding).

Nakakatuwa basahin dahil kuhang kuha ng libro na ito ang absurd reasoning and mentality at ang unusual bad habits ng common Filipinos, na hindi mauunawaan ng mga nasa itaas ng ating social hierarchy. Nandyan ang mga karaoke kings and queens ng baranggay na nagpapalakasan ng birit sa kahit anong oras. Ang mga mag-anak na chismosa at walang ginawa kundi obserbahan ang mga kapitbahay at ang mga dumadaan sa kanto nila. Mga halimaw na umaatake sa siyudad na madalas natin nakikita sa mga cartoons na napapanood ng generation ko noong 90’s. At siyempre ang mga hinayupak at mga buwakanang pulitiko ay napatamaan din ng librong ito.

More than that, tinalakay din ni Bob Ong ang ating Messiah-Complex Syndrome. I find it really moving the part when Rogelio’s father confronted him about his heroic deed. Ito na kasi yung part na pinapatay na ni Kapitan Sino ang sarili niya sa sobrang pagod sa pagliligtas ng mga tao. Medyo bitter kasi na rin siya dahil hindi niya nailigtas ang minamahal niyang Tessa.

Hindi lahat maililigtas mo. May kapangyarihan ka ngunit hindi mo hawak ang buhay ng tao. Bayani ka, hindi Diyos.”

At the same time, he dealt with the reality that no heroic deed would succeed kung hindi naman talaga gustong makaahon sa kaligtasan ng mga nasa peligro.

Walang bayaning magliligtas sa Pelaez dahil ang pinakamalaking kalaban ng Pelaez ay ang sarili nito.”

Sounds like the story of our country.


Kalunos-lunos ang bayang nangangailangan ng tulad mo. Walang pag-asa ang mga taong naghahanap ng mga kakaibang nilalang na magliligtas sa kanila.”

Marami pang parts na maganda sanang i-quote pero I prefer na bumili kayo ng copy. PLEASE BUMILI KAYO NG COPY DAHIL PINAGHIRAPAN DIN YAN NG WRITER.

And why did I mention Binay? Dahil ako ay mapagbigay at walang ibang pulitikong gusto kong pag-tripan kundi ang mga Binay. Ang mga Binay na walang malay. Ang mga Binay na walang sala. Ang mga Binay na may kaunting budhi. Dahil pamilya ng epal, kailangan pagbigyan, at bigyan sila ng moment dito sa blog na ito. Dahil gusto ko iparating sa lahat ng mambabasa na ANAK NG PUTAKTE KILALA KO SILA, BASTA WAG LANG MAGPAPAKITA SA GABI PARA MAKILALA AGAD. Hindi ito babasahin ng kahit sinong Binay, baka kasi makunsensya. Hahaha!

Kahit si Binay, hindi talaga siya ang nagiisang tagapagligtas ng bayan. GETS NIYO MGA BINAY VOTERS? At kayong mga buwaya na patuloy sa pagpuri sa aming mga OFW’s na mga bagong bayani, wag kayong mga oportunista.

Kung lahat ng tao ay may konsensya, hindi kailangan ng bayani”


“Wala namang napapala ang bayani kung lalagyan mo ng bulaklak ang puntod nya. Ang pagrespeto sa bayani, pagrespeto sa mga ipinaglaban nya. Pangalagaan mo ang kalayaan, o ang magandang buhay na pangarap nya sa lahat.

Wednesday, January 08, 2014

Wanna See My Cock?

Hahaha! Napagtripan ko lang yung tandang na gumagala sa garden sa bahay namin sa Pilipinas. Saw this photo sa phone ko. Hehehe! Eto na lang. Besides, mine is not as impressive as this one. Hahaha!


Tuesday, January 07, 2014

Ako at si Kapitan


Noong Oktubre ng nakaraang taon, napatapat ang pag-uwi ko sa baranggay elections sa Pilipinas. Parang festival ang dating sakin ng mga ganitong event. Kung yung iba may mga film festivals or mga music fests na dinadaluhan, sakin pure entertainment at leisure ang elections, at madalas ay dibdiban ako sa pagsabak sa mga ganito. Pero sa pagkakataon na iyon eh pinilit ko itong iwasan dahil iba ang aking pakay sa pag-uwi.

Pero hindi talaga mapapalayo sakin ang pulitika. Maraming mga pagkakataon na nakaharap ko ang ilang local political personalities at nasaksihan ang dynamics ng baranggay politics.

May nakilala akong isang milyonaryong inhinyero na naka base sa Laguna. Madalas siyang kinukuha para sa mga importanteng project at marami din siyang kilala sa poder ng kapangyarihan. At hindi rin ako nagkamali noong naka-amoy ako ng singaw ng pork-barrel. Oo, isa siya sa mga naatasan na magpatayo ng mga gusali gamit ang pera mula sa pork-barrel. Noong panahong iyon, napatigil ang isang project at hindi din siya nabayaran.

Minsan naimbitahan ako na magkape sa kubo niya sa tubigan. Area of relaxation niya iyon, dahil tahimik ang lugar, malapit sa palayan, napapalibutan ng mga puno at malayo sa bayan. Pagdating ko may isang grupo ng mga kalalakihan na nakapalibot na sa munting kubo ni Engineer.

Na realize ko na lang nandun pala si Kapitan A at kasama niya ang kanyang mga kapartido. Napagusapan nila ay strategy sa election at damage control ng isang particular issue na kung saan maaaring nadawit ang pangalan ng re-electionist. Nasa kabilang panig ako ng lamesa at sa harap ko lumantad ang isang katotohanan- ANG SALAPI ANG MAY HAWAK SA KAPANGYARIHAN.

Madalas nga na mga mapangahas na mangmang at mga ambisyoso ang pumapasok sa pulitika. Local level pa lang kita mo na agad kung sino talaga ang may hawak ng baranggay. At hindi lang sigurado isang beses nangyari na lumapit si Kapitan kay Engineer para humingi ng tulong.

Nagpunta minsan ako sa ibang bayan naman upang bumili ng buko pie. Kilala ang bayan na ito sa mga kalyeng makipot at laging barado sa trapik. Noong araw na iyon, may prusisyon ng mga tricycle at jeep na may mga gayak na lobo at kung anu-ano pa, at may naghuhumingalo na boses na tumatawag sa pansin ng mga residente, inaanyayahang iboto si Kapitan B para sa pagbabago.

Isipin mo nga naman. Pagbabago daw ang plataporma, ngunit sa ginagawa niya eh nagdagdag pa siya ng problema. Dapat ayusin niya ang trapiko pero heto ngayon ang gago, pangunahing problema ng kalsada. Isang oras din ako na-expose sa kanyang baduy na jingle bago ako nakarating sa bilihan ng buko pie. Pagbabago daw oh, gago!

Ito pa ang pinakagago sa lahat- yung mga tarpauline ng mga kandidato na walang matinong naisulat kundi “JUAN DE LA CRUZ, ANAK NI DATING KAPITAN/DATING KONSEHAL PEDRO, PARA SA PAGBABAGO”. T***ina this talaga! Ang kakapal ng mukha! Hindi nila kayang tumayo sa sariling kakayanan! Ang masaklap nito, sila pa rin ang pinipili ng sambayanan!

Sobra sobra ang pag-upgrade ng mga political strategies ng baranggay elections na ito. Kasing garbo ng national elections, kasing kapal ng mukha mga mas nakatataas ang mga mukha ng mga kandidato para sa kapitan at konsehal.

Ayoko paniwalaan na may nagbago dahil kung tunay na nagbago bakit ang mga suliranin na namamayagpag noon ay buhay pa rin hanggang ngayon? Napalitan lang ng kulay. Nalagyan ng barnes at bagong pintura. Same old story pa rin. Ngunit bakit patuloy pa rin sa pagpapauto ang mga tao?

Ayon sa isang miyembro ng local political dynasty, milyon-milyon ang umiikot sa iba’t-ibang baranggay, lalu na yung mga malalaking baranggay. Nandiyan din ang budget ng pamahalaan na kung saan may maaaring maging kickback ang baranggay captain. At siyempre may suweldo na ang mga kapitan (na sa tingin ko naman ay tama lang).

Paano mo pa nga makakamit ang pagbabago kung ang kababuyan pa lang ng tao ay pinababayaan nang mamayagpag o di kaya naman ay lalu pang itinutulak? Local level pa lang ito, ano pa kaya ang nangyayari sa taas ng mga ito?


Maraming nagsasabi na nasa kamay daw ng mga tao ang outcome ng election. Totoo, ngunit nasa liderato ang kapangyarihan na baguhin ang lahat. Madalas ko itong marinig mula sa isang mataas na obispo ng simbahang Protestante, “All things rise and fall on leadership”. Hindi mo puedeng sisihin ang tao kung talamak ang katangahan at kagaguhan sa paligid. Nasa kamay ng mga makakapangyarihan ang pagbabago, at kung ganito pa rin tayo, masasabi ko talaga na hindi lang ang sambayanan ang nagpakagago, may malaking responsibilidad din ang mga nakatataas.

Monday, January 06, 2014

Pare ko, meron akong problema...

Bad trip much lang. Sa 10 goals, may one ex agad ako! No more Eraserheads concert for me. I don’t feel tragic. It’s really kind of sad that when everything seems to be possible to reach little bits of happiness, some bird would just shit on that little bit.

Matagal ang pag release ng visa papuntang UK at hindi aabot on time. At hindi rin agad ma release ang permit ko. Part of me wants to blame my Filipino citizenship, but let’s not go there. Treason na ‘yan, magagalit is Inang Bayan. 

Oh well, hopefully maisipan ng E-heads mag concert sa ibang part ng Europe. Hindi ko na talaga palalampasin pa.



Thursday, January 02, 2014

Mga Drawing Ko Ngayong Taon

  1. Another Roman holiday- wala lang. Napanood ko kasi yung movie ni Audrey Hepburn. Gusto ko rin makita yung best friend ko bago maglayas na naman yun. Kalahi kasi yun ni Dora the Explorer so bago siya mag embark na naman sa isa pang journey eh magkita naman kami. And yes, I missed Rome so much. This is my first drawing kaya I hope matuloy this month.
 
from deviantart.com
  1. Eraserheads concert sa London- Drawing talaga kasi  sa April mag expire na ang papers ko. Kapag nasa renewal process hindi ako puedeng lumabas ng Italy. Yes, I am not a citizen of this blessed country dahil hindi ko lubos maisip i-renounce ang aking Filipino citizenship. Anyway, I really hope na makapunta at makita ang E-heads!!!!

from deviantart.com by Paenguin


  1. Aerosmith concert sa Rome- Oo puro head-banging ang trip ko at this time sa Milan naman sa June 25. Napalampas ko ang Beady Eye concert last year, this time hindi na puede. I need a life dammit!

grantland.com


  1. Magpa-sexy. BWAHAHAHA! Joke! Ok seriously. Be fit and healthy BWAHAHAHA! I really can’t take this thing seriously! Hahaha! Shet! Tama na buhay baboy! Kapag babalikan ko ito sa katapusan ng taon baka hindi ito matutupad. But then ILANG MILYON KAMING NAGSASABI NGAYON NA MAGPAPA SEXY NA AT WALANG GAGAWIN NEXT WEEK? Wala lang. Maisama lang sa list. Hahaha!
deviantart.com by explodingpool


  1. Gawing nobela ang aking short story- matagal ko na rin balak ito. Now is the time! And write more sa blog.
 
cyclingnorthwales.co.uk
  1. Mag-aral muli ng French, because I NEED to go to France next year to try the escargot, speak French all day, and find love in Paris. Weh! Cheesy! Medyo nalimutan ko na rin kasi. It’s been years na hindi ko na-practice ang pinag-aralan ko.
 
by jimmy bott
  1.  Magpayaman at magupgrade ng investments- kala mo naman ang daming pera no? Pero I’d like to make a one good step towards a billionaire’s life. I intend to intensify my stinginess! Hahaha! For now, taasan ko ang quota ko dun sa investment fund ko, at magsimula ng some sort of a small business- drugs, illegal firearms, oh wait, pagiging politician pala yun. But seriously, I will buy at least one book about financial literacy or attend a program about finances and starting a business.


8. Basahin lahat ng mga librong isinulat ng mga Filipino authors na nabili ko last year. More than 30 books yata yun.

  1. Tell the truth!

  1. Umuwi sa Pilipinas ng December at maranasan muli ang Pasko pinoy style



Ngayong tapos nako magsulat ng entry, I need a break. Where's the cake?!